ذوالشهادتین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذوالشهادتین . [ ذُش ْ ش َ دَ ت َ ] (اِخ ) لقب حسن بن احمد الحسین الغزنوی مکنی بابوالعلی .
ذوالشهادتین . [ ذُش ْ ش َ دَ ت َ ] (اِخ ) لقب خزیمةبن ثابت بن الفاکه صحابی انصاری مکنی بابی عمارة است . اجاز رسول اﷲ صلی اﷲ علیه و سلم شهادته بشهادة رجلین . (کتاب المصاحف للسجستانی ). او غزوه ٔ بدر و مشاهد بعد آن را دریافت و بروزگار خلافت امیرالمؤمنین از اصحاب آن حضرت و در جنگ جمل ملتزم رکاب او علیه السلام بود و بروز صفین آنگاه که عمار یاسر کشته شد او شمشیر بکشید و بقتال درآمد تا شهادت یافت . و رجوع به جزو٤ از ج ١ حبیب السیر ص ١٧٧ هشت سطر به آخر مانده شود.