ذواثیر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذواثیر. [ اَ ] (ع اِ مرکب ) و عن ابن الاعرابی [ فعل ] هذا (آثراما و آثرذی أثیر) کلاهما علی صیغة اسم الفاعل و کذلک آثراً بلاما و قال عروةبن الورد : فقالوا ما ترید فقلت ألهو الی الأصباح آثرذی اثیر. هکذا انشده الجوهری . قال الصغانی و الروایة و قالت یعنی امرأته أم وهب و اسمها سلمی . یقال لقیته (اول ذی أثیر وأثیرة ذی أثیر) نقله الصغانی . (و اثرة ذی اثیر بالضم ) و ضبطه الصاغانی بالکسر و قیل الاثیر الصبح و ذوأثیر وقته . [ و ] حکی اللحیانی (اثر ذی اثیرین بالکسر و یحرک ) و اثرة ما... (تاج العروس ).