ذوات الاوتار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذوات الاوتار. [ ذَ تُل ْ اَ ] (ع ص مرکب، اِ مرکب ) زه وَران . زه داران . رودجامگان . آن آلات از موسیقی که در آن زه بود و زه اعم ّ است از سیم و زه بمعنی الأخص یعنی وتر. مقابل ذوات النفخ . و آنها قسمی از آلات مُهتزّه باشند مانند عود، چنگ . نزهت . قانون . رباب . طنبور. تار. سه تار. سی تار. کمانچه و غیره . و رجوع به نغم و رجوع به آهنگ شود.