ذنین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذنین . [ ذَ ] (ع مص ) آب از بینی آمدن . (زوزنی ). روان شدن آب از بینی . و رجوع به ذنن شود.
ذنین . [ ذَ ] (ع اِ) ذُنان . آب بینی چون تنک بود. ج، ذُنُن . (مهذب الاسماء). آب بینی تُنُک یا آب بینی روان یا عام است .