ذروه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(ذِ وِ) [ ع. ذروة ] (اِ.)<BR>۱- نوک کوه، قله.<BR>۲- تارک سر.<BR>۳- بالای هر چیز.<br>
فرهنگ فارسی معین
(ذِ وِ) [ ع. ذروه ] (اِ.) ۱- نوک کوه، قله. ۲- تارک سر. ۳- بالای هر چیز.
مترادف و متضاد واژهدان
اوج، ذروت ستیغ، قله تارک، چکاد، فرق نوک، (متضاد: حضیض)