ذرعة

ذرعة. [ ذَ ع َ ] (اِخ ) ابن کعب (٤٤٢ - ٥١٠ م .).ملقب به ذونواس الحمیری از ملوک یمن در جاهلیت . گویند او همان صاحب الأخدود قرآن کریم است، وی دین یهودداشت و بدو برداشتند که مردم نجران به دین ترسائی گرائیده اند او بجانب ایشان شد و اخادید را حفر کرد و از آتش بینباشت و سران ترسا را بدانجا گرد کرد و در آتش افکند و مرتدین از دین یهود بسوختند و آنانکه به یهودیت بازگشتند نجات یافتند و نجاشی پادشاه حبشه از این امر آگاهی یافت و وی دین نصرانی داشت، با سپاه بسیار به صنعا حمله برد و ذونواس در ساحل بحر احمر نزدیک عدن بمقابله ٔ وی شتافت و نجاشی پیروزی یافت . ذونواس از ترس اسارت اسب به دریا راند و غرقه گشت . (الاعلام زرکلی ج ١ ص ٣١٢ و ٣١٣). و رجوع به ذونواس شود.

ذرعة. [ ذَ ع َ ] (اِخ ) ابن شریک . نام یکی از قتله ٔ حسین بن علی، سیدالشهداء علیهماالسلام است . رجوع به حبیب السیر ج ١ ص ٢٤٧ شود.

ذرعة. [ ذُ ع َ ] (ع اِ) ذریعة. وسیله ٔ دست آویز و آنچه بدو بدیگری پیوندند. سبب .