ذاقنة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذاقنة. [ ق ِ ن َ ] (ع ص ) نعت فاعلی مؤنث از ذقن . ◄ (اِ) آنچه زیر زنخ است یا سر حلقوم یا تندی حلقوم یا چنبر گردن یا فرود شکم متصل ناف . یا چاه سینه یا بالای شکم . ج، ذواقِن .
ذاقنه . [ ق ِ ن َ ] (اِخ ) موضعی است .