ذارع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
ذارع . [ رِ ] (ع ص ) منسوب به ذرع یعنی ذرع ثیاب و ارض . (سمعانی ). ◄ نعت فاعلی از ذرع . شفیع. شافع. خواهشگر. ◄ گزکننده . پیماینده ٔ به گز. ◄ (اِخ ) اولاد ذارع یا اولاد ذراع ؛ کلاب و حِمْیِر و بجای آن اولاد وازع نیز گویند با واو و زاء اخت الراء.
ذارع . [ رِ ] (ع اِ) خیک خرد شراب . مشکولی . خیکچه ٔ شراب . مشکیزه ٔ شراب . ج، ذوارع .