دیوم
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیوم . [ دُ ] (ع اِ) ج ِ دیمة، باران پیوسته . (منتهی الارب ). رجوع به دیمة شود.
دیوم . [ دَی ْ یو] (ع ص ) دائم . (اقرب الموارد). رجوع به دائم شود.
دیوم . [ ] (اِخ ) یکی از شهرهای روم واقع در مقدونی . (تاریخ ایران باستان ج ٢ ص ١٢٥٧).