دیرانی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیرانی . [ دَ / دِ ] (ع ص نسبی ) منسوب به دیر. ساکن دیر. (تاج العروس ). صاحب دیر. (منتهی الارب ). خداوند دیر. (مهذب الاسماء). راهب . دیرنشین . (یادداشت مؤلف ) : ملک بودلف شهریار زمین جهاندار دیرانی پاکدین . اسدی . ز کس یاد این گنج بر دل میار جز از شاه دیرانی شهریار. اسدی .