دیبا فشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دیبا فشان . [ ف َ / ف ِ ] (نف مرکب ) نثارکننده . ◄ فشاننده ٔ دیبا. نثارکننده ٔ دیبا. ◄ (حامص مرکب ) دیبافشانی . نثار دیبا : پذیره برون رفت با سرکشان درم ریز کردند و دیبافشان . اسدی . شد آمل بهشتی نو آراسته درم ریز و دیبافشان خواسته . اسدی .