دک

(~.) (اِ.) سر، رأس.<br>

(دَ) (اِ.) گدا. ۲- (ص.) گدایی.

(~.) (اِ.) سر، رأس.

(~.) ۱- (اِ.) پی دیواری که چینه بر بالای آن نهند، پایه، بنیان. ۲- (ص.) محکم، استوار.

دک . [ دُ ] (فرانسوی، اِ) نوعی سگ با پوزه ٔ پهن . (یادداشت مرحوم دهخدا). دگ . و رجوع به دگ شود.

دک . [ دُک ک ] (ع ص ) درشت و سطبر. (منتهی الارب ). شدید و ضخیم . (اقرب الموارد). ◄ (اِ) کوه نرم . (منتهی الارب ). کوه پهن . (دهار). کوه ذلیل و کوتاه . (از اقرب الموارد). ج، دِکَکة. (منتهی الارب ) (اقرب الموارد).

دک . [ دُ ] (اِ) مخفف دوک، و آن آلتی است که نخ را بر آن تاب دهند. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ) و رجوع به دوک شود.

دفع، طرد راس، سر بنیان، پایه، شالوده بی‌برگ‌وبار، لخت سایل، گدا تکدی، سوال، گدایی استوار، پایدار، محکم ویران‌سازی هموارسازی