دژبان

دژبان . [ دِ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) قلعه بان . کوتوال . (یادداشت بخط مرحوم دهخدا). حاکم قلعه . (ناظم الاطباء). نگاهبان دژ. قلعه بیگی . دژدار : دژ و گنج و دژبان سراسر تراست چو آیی چنان کت مراد و هواست . فردوسی . مرا گفت شو سوی دژبان بگوی که روز و شب آرام و خوشی مجوی . فردوسی . شوم سوی دژبان به پیغمبری نمایم بدو مهر و انگشتری . فردوسی . چو دژبان چنین گفتنیها شنید همه مهر انگشتری را بدید. فردوسی . کس آمد که دژبان این کوهسار ستاده ست بر در به امید بار. نظامی . ◄ در اصطلاح امروز نظامی هریک از افراد سازمان دژبانی . رجوع به دژبانی شود.