دویسه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دویسة. [ دُ وَ س َ ] (ع اِ) جماعت مردم . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).
دویسه . [ دُ وَ س َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان کلاترزان بخش حومه ٔ شهرستان سنندج . واقع در ١٧هزارگزی شمال شوسه ٔسنندج به مریوان . سکنه ٔ آن ٣٩٠ تن است . آب آن از چشمه و رودخانه است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).