دویت دار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دویت دار. [ دَ ] (نف مرکب ) دوات دار. داوی . (یادداشت مؤلف ) : امیر چون رقعه بخواند بنوشت و به غلامی خاص داد که دویت دار بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٥٩). و رجوع به دوات دار شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دویت دار. [ دَ ] (نف مرکب ) دوات دار. داوی . (یادداشت مؤلف ) : امیر چون رقعه بخواند بنوشت و به غلامی خاص داد که دویت دار بود. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص ١٥٩). و رجوع به دوات دار شود.