دوی

(دَ) [ ع. ] (ص.)<BR>۱- مریض، ناخوش.<BR>۲- آن که ملازم مکانش باشد.<BR>۳- آن چه باطنش فاسد باشد. مکان ~:<BR>۱- ناموافق برای صحت بدن.<BR>۲- مکار، حیله گر.<br>

(دَ) [ ع. ] (ص.) ۱- مریض، ناخوش. ۲- آن که ملازم مکانش باشد. ۳- آن چه باطنش فاسد باشد. مکان ~: ۱- ناموافق برای صحت بدن. ۲- مکار، حیله گر.

دوی . [ دُوْ وی ی ] (ع اِ)بیابان . (منتهی الارب ). ◄ کس : ما بها دوی ؛ نیست در آن کسی . (از منتهی الارب ) (ناظم الاطباء).

دوی . [ دُ / دِ وی ی ] (ع اِ) دَوی ̍. ج ِ دواة. (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). و رجوع به دَوی ̍ و دواة شود.

دوی . [ دُ وی ی ] (ع اِ) بیابان . (ناظم الاطباء). ◄ کس : ما به دوی ؛ نیست در آن کسی . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء).