دوپهلو

دوپهلو. [ دُ پ َ ] (ص مرکب، ق مرکب ) دارای دوتا پهلو. دارای دوضلع. دوسو. ◄ کنایه است از سخن نیش دار و باکنایه . سخنی که از سر دورویی و دورنگی باشد. دورو. دورنگ : کلام ذووجهین ؛ عبارات دوپهلو، حرفهای دوپهلو یا سخنان دوپهلو، که موهم دو معنی است . (یادداشت مؤلف ). ◄ توأم . (یادداشت مؤلف ) : با دیوابوالمظفر کسبه به حق و داد سیب دونیم کرده و گوز دوپهلوی تو گنده مغز شعری و وی گنده مغز شرع باوی به گنده مغزی همچون ترازوی . سوزنی .