دوپر
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوپر. [ دُ پ َ ] (ص مرکب ) که دو تا پر دارد. دارای دو پر مانند تیر و نیزه .(یادداشت مؤلف ). با دو جناح، چون مرغ : خدنگ سه پرکرده ز آهن گذار چو مرغ دوپر بر سر مرغزار. نظامی . ◄ قسمی از اقسام جو. (یادداشت مؤلف ).
دوپر. [ دُ پ ِ ] (ق مرکب ) دودفعه، چه «پر» پل است که دفعه و کرت باشد. (لغت محلی شوشتر). دوبار. رجوع به دوبار و دوباره شود.