دوپای

دوپای . [ دُ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) دوپا. (یادداشت مؤلف ). رجوع به دوپا شود. ♦ دوپای از دو جهان درکشیدن ؛ از دو جهان صرفنظر کردن . دنیا و آخرت را نادیده گرفتن : اگر تو با من مسکین چنین کنی جانا دوپایم از دو جهان نیز درکشم بی تو. سعدی .