دونده

دونده . [ دَ وَ دَ / دِ ] (نف ) تندرونده و تازنده و تاخت کننده . (ناظم الاطباء): کر. (منتهی الارب ). کریان . (منتهی الارب ). آنکه دود. که شتابد. شتابنده . رونده به تندی : و این [ سند ] ناحیتی است گرمسیر...و مردمان اسمر و باریک تن و دونده . (حدود العالم ). بیارید گفتا یکی پیل نر نوندی دونده چو مرغی به پر. فردوسی . وین دهر دونده به یکی مرکب ماند کز کار نیاساید هرچند دوانیش . ناصرخسرو. سوی اژدهای دونده دوید. نظامی . عبابید. عبادید؛ دونده به هر سوی . فرس جهیز؛ اسب سبکرو و سخت دونده . عضروط. عضرط؛ دونده به دنبال کسی . (منتهی الارب ).