دوشق
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوشق . [ دُ ش َق ْق / ق ] (ص مرکب ) دوپاره . دوچاک . دوشقه . دونیمه : قصاب گوسفند را دوشق کرد. (از یادداشت مؤلف ). رجوع به شق شود.
دوشق . [ دَ ش َ ] (ع ص، اِ) خانه ٔ میانه که نه بزرگ باشد نه کوچک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ خانه ٔ کلان . ◄ شتر دفزک و ستبر. (ناظم الاطباء) (از منتهی الارب ).