دوشاخه

دو شاخه . [ دُ خ َ/ خ ِ ] (ص مرکب، اِ مرکب ) هر چیز که دارای دو شاخ باشد. (ناظم الاطباء): گاو دوشاخه . ◄ آنکه دارای دو شعبه و سر بود: درخت دو شاخه . (یادداشت مؤلف ). ◄ هر چه دارای دوشعبه باشد. دوپر. دوپره . دوشاخ . دوزبانه . (یادداشت مؤلف ) : تنش بخاید شاخ دوشاخه ٔ ناهید زهش بمالد گوش دوگوشه ٔ بهرام . (سندبادنامه ص ١٢). دوشاخه سر کلک یک شاخ کرد فلک را به فرهنگ سوراخ کرد. نظامی . ◄ چوب یا فلز دوشاخ که برای راست کردن درختی یا شاخی ازآن در زمین فروبرند. مِرزَح . (یادداشت مؤلف ). ◄ چوبی را گویند که دوشاخ داشته باشد و آن رابر گردن مجرمان و گناهکاران گذارند. (برهان ) (از غیاث ) (از فرهنگ جهانگیری ) (از لغت محلی شوشتر). دوشاخ . چوبی که یک سر آن به دو شعبه شود و آن را بر گردن گناهکار نهند شکنجه را یا اقرارگیری را یا افشاء رازی را : شه کنده نهاد سرو سیمین تن را زین واقعه شیون است مرد و زن را افسوس که در کنده بخواهد سودن پایی که دوشاخه بود صد گردن را. مهستی گنجوی (از آنندراج ). ◄ نوعی از پیکان دوشاخ . (از برهان ) (از آنندراج ) (از انجمن آرا) (ازلغت محلی شوشتر). جنسی است از پیکان . آن تیر که پیکانش دارای دوشاخ بود. (از شرفنامه ٔ منیری ): پیکان دوشاخه . هلال . (منتهی الارب ). ♦ دو شاخه گشا ؛ تیرانداز. آن که خدنگ دوشاخه اندازد : دوشاخه گشایان نخجیرگاه به فحلان نخجیر یابند راه . نظامی . ◄ قسمی شمعدان . لاله ٔ بلورین . (یادداشت مؤلف ). ◄ دار و صلیب . (ناظم الاطباء). رجوع به دوشاخ شود. ♦ دوشاخه کردن ؛ کنایه از بر دار کشیدن است . (از ناظم الاطباء). نوعی از تعزیر است . (آنندراج ). ◄ کنایه ازپاهای محبوب . (لغت محلی شوشتر). ◄ دو میله ٔ فلزی که یک سر آنها در داخل مقر و محفظه ای قرار دارد و سر دیگر آنها آزاد است و آن را در پریز برق قرار دهند روشن شدن لامپ و اتو و رادیو و تلویزیون و دیگر وسایل برقی را.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی