دوزای
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دوزای . (اِ) دورای و مزمارو نایی که مطربان نوازند. (ناظم الاطباء) (از انجمن آرا) (از برهان ) (از آنندراج ). رجوع به دورای شود.
دوزای . [ دُ] (نف مرکب ) دوزا. دوزاینده . (از برهان ) (از انجمن آرا). زن که دو بچه از یک شکم آرد. توأمان زاینده .