دوبرگ

دوبرگ . [ دُ ب َ ] (ص مرکب ) گیاه تازه روییده که هنوز شاخ میانین آن دیده نشود. (یادداشت مؤلف ). ♦ دوبرگ شدن گیاه ؛ پس ازسر برکردن از زمین دوپاره شدن آن . دو قسمت شدن برگ گیاه روییده از زمین . (یادداشت مؤلف ) : مخایل سروری به کودکی زو بتافت چو برچمن شد دوبرگ بوی دهد ضیمران . مسعودسعد. ۩ شکافتن حب و دانه بار اول به دو قسمت . (یادداشت مؤلف ).