دواکن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دواکن . [ دَ ک ُ ] (نف مرکب ) دواکننده . دواساز. چاره ساز. شفابخش . شفاده . (یادداشت مؤلف ) : بازدار ای دواکن دل من از زمین بوس هر کسی گل من . نظامی . رجوع به دوا کردن شود.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دواکن . [ دَ ک ُ ] (نف مرکب ) دواکننده . دواساز. چاره ساز. شفابخش . شفاده . (یادداشت مؤلف ) : بازدار ای دواکن دل من از زمین بوس هر کسی گل من . نظامی . رجوع به دوا کردن شود.