دهل دریدن

دهل دریدن . [ دُ هَُ دَ دَ ] (مص مرکب ) منع کردن کسی را از نغمه و آواز. (غیاث )(از مجموعه ٔ مترادفات ). ◄ کنایه از رسواکردن و افشای راز نمودن . (از آنندراج ) : صبا بلبلان را دریده دهل ز نامحرمان روی پوشیده گل . نظامی (از آنندراج ). و رجوع به دهل دریده شود.