دهدشت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دهدشت . [ دِ دَ ] (اِخ ) نام یکی از نواحی سه گانه ٔ کهکیلویه . به طور کلی می توان در کهکیلویه سه ناحیه ٔ متمایز از هم معین نمود: ١ - ناحیه ٔ اطراف بهبهان . ٢ - ناحیه ٔ زیدون . ٣ - ناحیه ٔ دهدشت، مشتمل بر: آزادگان، پشت پر، بوا، چرمه، چاه بردی، چنگلوا، دشت خضر، دزک، باک، روشن آباد، سرمور، سرپر، سنقرآباد و غیره . (از جغرافیای غرب ایران ص ١٨٧).
دهدشت . [ دِ دَ ] (اِخ ) دهی است از دهستان بویراحمد سردسیر بخش کهکیلویه شهرستان بهبهان . واقع در٤١هزارگزی شمال خاوری بهبهان دارای ١٠٥ تن سکنه است . آب آن از چاه تأمین می شود. ساکنین از طایفه ٔ بویراحمدی هستند. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٦). در قدیم این ناحیه را بلادشاپور می گفتند و چون الوار کوه کهکیلویه توابع بلاد شاپور را باقی گذاشتند اکنون آنجا را ناحیه ٔ دهدشت گویند. میانه ٔ شمال و مشرق شهر بهبهان است . (یادداشت مؤلف ).