دنیی

دنیی . [ دُن ْ ] (از ع، اِ) ممال دنیا. جهان . گیتی . این جهان . مقابل عقبی . این سرای . دنیا و این جهان . (یادداشت مؤلف ) (ناظم الاطباء) : چو ملک دنیی در چشم وی حقیر نمود بساخت همت او با نشاط دار قرار. بوحنیفه ٔ اسکافی . چه چیز بهتر و نیکوتر است در دنیی سپاه نی ملکی نی ضیاع نی، رمه نی . ناصرخسرو. صبا به سبزه بیاراست دار دنیی را نمونه گشت جهان مرغزار عقبی را. انوری . چنار پنجه گشوده ست و نی کمر بسته ست دعا و خدمت دستور صدر دنیی را. انوری . خدای تربت او را عزیز دنیا کرد به عز دولت میمون خسرو دنیی . ابوالفرج رونی . خلاصه ٔ نظر سعد مخلص الدین آنک سعادت از نظر اوست دین و دنیی را. ظهیر فاریابی . به نور مشعله ٔ امتحان دلالت کن به حضرت شرف الملک خواجه ٔ دنیی . سیف اسفرنگ . ز مرگش چه نقصان اگر پارساست که دردنیی و آخرت پادشاست . سعدی . دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برند یا وجود و عدمش را غم بیهوده خورند. سعدی .

دنیی . [ دُن ْ یی ی ] (ع ص نسبی ) منسوب است به دنیا. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). دنیاوی . دنیوی . دنیایی . (یادداشت مؤلف ). رجوع به دنیوی و دنیاوی شود.