دنف
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دنف . [ دَ ن ِ ] (ع ص ) بیمار دایمی . ج، دَنِفون، و دَنَفون . (منتهی الارب ) (از ناظم االاطباء). بیمار. (مهذب الاسماء).
دنف . [ دَ ن َ ] (ع ص ) بیماری ملازم . بیماری دائم، مذکر و مؤنث و تثنیه و جمع در آن یکی است . (از منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء). بیماری گران . (مهذب الاسماء).
دنف . [ دَ ن َ ] (ع مص ) بیمار گران شدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). سخت بیمار شدن . (تاج المصادر بیهقی ) (دهار). سخت نزار شدن . (المصادر زوزنی ). ◄ نزدیک شدن آفتاب به فروشدن، و زرد گردیدن آن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). نزدیک گشتن آفتاب به فروشدن . (تاج المصادر بیهقی ). ◄ نزدیک شدن امر. (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (از ناظم الاطباء).