دنع
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دنع. [ دَ ن َ ] (ع اِ) آنچه بیندازد شترکش از شتر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). آنچه بیفتد از اشتر که در آن منفعتی نبود.(مهذب الاسماء). ◄ خواری . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (مهذب الاسماء) (ناظم الاطباء). ◄ فرومایگان و ناکسان . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء). ◄ فرومایگی و ناکسی . (ناظم الاطباء). ◄ فرزند بی خیر. (مهذب الاسماء).
دنع. [ دَ ن َ ] (ع مص ) خواهان طعام و گرسنه گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ). ◄ آزمند و امیدوار طعام گشتن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). فروتنی نمودن . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ خوار شدن . ◄ ناکس و بخیل گردیدن . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
دنع. [ دَ ن ِ ] (ع ص ) ناکس بی خیر و بخیل . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). آزمند. (ناظم الاطباء). ◄ سفیه . گول . نابخرد. َفسل و کاهل بیخرد. (یادداشت مؤلف ). بی عقل . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ). ◄ گرسنه . (ناظم الاطباء).