دندن
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دندن . [ دِ دِ ] (ع اِ) علف سیاه خشک شده یا درخت سیاه خشک . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). گیاه دیرینه . (مهذب الاسماء). ◄ بیخ صلیان . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
دندن . [ دَ دَ ] (ع اِ) سخن به آواز خفی که مفهوم نشود. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء). رجوع به دندنة شود.