دلسوزگی

دلسوزگی . [ دِ زَ / زِ ] (حامص مرکب ) دلسوزی . تأسف . ترحم . شفقت : کز ایدر به ایران شوی با سپاه به دلسوزگی با تو آیم به راه . فردوسی . که او داشتی تخت و گنج و سرای شگفتی به دلسوزگی کدخدای . فردوسی . به دلسوزگی بیژن گیو را وگرنه دلاور یکی نیو را. فردوسی . بدو گفت شاهی و ما بنده ایم به دلسوزگی با تو گوینده ایم . فردوسی . مرا بویه ٔ پور گم بوده خاست به دلسوزگی جان همی رفت خواست . فردوسی .