دل فگار

دل فگار. [ دِ ف َ ] (ص مرکب ) دل افکار. دل فکار. دلریش . محزون . (آنندراج ). ملول . غمگین . ماتم زده . متفکر. اندیشناک . (ناظم الاطباء). خسته دل . دلخسته . پریشان : چنین است آیین این روزگار گهی شاد دارد گهی دل فگار. فردوسی . اگر شاه ضحاک بدروزگار به سوگند ما را کند دلفگار. فردوسی (ملحقات شاهنامه ). راز دل هرکسی تو دانی دانی که چگونه دلفگارم . ناصرخسرو. سخن بشنو از حجت وباز ره شو اگر زو چه مستوحش و دلفگاری . ناصرخسرو (دیوان چ تقوی ص ٤٢٧). به فرّ آل پیغمبر شفا یافت ز بیماری دل هردلفگاری . ناصرخسرو. کیوان گردست وما شکاریم همه وندر کف آز دلفگاریم همه . ناصرخسرو. به لاله گفتم چون دلفگار گشتی گفت دلم بسان دل تو ز خانه رفت فگار. عمادی (از سندبادنامه ص ١٣٦). با بخت سیه عتاب کردم کز بس سیهیت دلفگارم . خاقانی . کجا آید سر من در شماری چه برخیزد ز چون من دلفگاری . نظامی . که می گفت شوریده ٔ دلفگار. سعدی .