دعک

دعک . [ دَ ] (ع مص ) نرم کردن درشتی جامه را به پوشیدن . ◄ نرم گردانیدن دشمن را. ◄ غلطانیدن کسی یاچیزی را در خاک . ◄ مالیدن چرم را. (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ بدرد آوردن کسی را بوسیله ٔ سخن . (از ذیل اقرب الموارد از تاج ). ◄ ورز دادن خمیر را. ورزانیدن خمیر را. (یادداشت مرحوم دهخدا) : لذلک هو أحوج الی التخمیر و کثرة الدعک و العجن . (ابن البیطار).

دعک . [ دُ ع َ ] (ع ص، اِ) سست . (منتهی الارب ). ضعیف . (اقرب الموارد). ◄ گوگال . (منتهی الارب ). جعل . (اقرب الموارد). ◄ نام مرغی است . (از منتهی الارب ) (از اقرب الموارد)

دعک . [ دَ ع ِ ] (ع ص ) مرد بسیار ستیهنده . (منتهی الارب ). لجوج و لجباز. (از اقرب الموارد).