دشمن گداز

دشمن گداز. [ دُ م َ گ ُ ] (نف مرکب ) گدازنده ٔ دشمن . دشمن سوزنده و گدازنده . پایمال کننده ٔ دشمنان . (ناظم الاطباء) : ازین نامه ٔ شاه دشمن گداز که بادا همه ساله بر تخت ناز. فردوسی . فرخزاد و چون خسرو سرفراز چو رشتاد پیروز دشمن گداز. فردوسی . حافظز غصه سوخت بگو حالش ای صبا با شاه دوست پرور دشمن گداز من . حافظ.