دشمن افکن

دشمن افکن . [ دُ م َ اَ ک َ ] (نف مرکب ) دشمن افکننده . دشمن افگن . آنکه دشمن را مغلوب سازد. محو کننده ٔ خصم : دل روسیان از چنان زور دست بر آن دشمن دشمن افکن شکست . نظامی . تا کی بود این گرگ ربائی، بنمای سرپنجه ٔ دشمن افکن ای شیر خدای . حافظ. و رجوع به دشمن فکن شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی