دستگیرک
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دستگیرک . [ دَ رَ ] (اِ مصغر) دستگیر، و آن چوبی است که دو سر آن گرد باشد و آن را رنگ کنند و میان دو سر جای دست گذارند و بجهت بازی بدست اطفال دهند تا بجنبانند و صدا کند. ◄ کنایه از ریش . ◄ کنایه از ذکر. (لغت محلی شوشتر، نسخه ٔ خطی ).