دست کشت

دست کشت . [ دَ ک ِ ] (ن مف مرکب ) دست کشته . دست کاشته . که با دست کاشته باشند. که خودرو نباشد : من آن دانه ٔ دست کشت کمالم کزاین عمرسای آسیا میگریزم . خاقانی . بری خوردمی آخر از دست کشت اگرنه ز مومی رطب کردمی . خاقانی . از دست کشت صلب ملک در زمین ملک آرد درخت تازه بهار حیات بار. خاقانی .

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی