درگاه نشین
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درگاه نشین . [ دَ ن ِ ] (نف مرکب ) درگاه نشیننده . نشیننده ٔ درگاه . روزبان . (صحاح الفرس ). ملازم در خانه . ملازم آستان . آنکه ملازم درگاه باشد : خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند وز زبان تو تمنای دعائی دارد. حافظ.