درپرست

درپرست . [ دَ پ َ رَ ] (نف مرکب ) خادم . نوکر. درباری . خدمتگزار دربار. درپرستنده . پرستنده ٔ در. سرسپرده و علاقه مند و هواخواه دربار : هر آنگه کزین لشکر درپرست بنالد بر ما یکی زیردست . فردوسی . نباید که بر زیردستان ما ز دهقان و از درپرستان ما. فردوسی . بدو شادمان زیردستان او چه شهری چه از درپرستان او. فردوسی . بزرگان همه زیردست منند به بیچارگی درپرست منند. فردوسی . چهارم که با زیردستان خویش همان با کهن درپرستان خویش . فردوسی . بدان تا چنین زیردستان ما گر از لشکری درپرستان ما. فردوسی . ◄ آنکه دایم مقیم در خانه ٔ معشوق یا محبی است . مخلص . هواخواه . (فرهنگ لغات و تعبیرات مثنوی ) : بازدر بستندش و آن درپرست بر همان امید آتش پا شده ست . مولوی .

درپرست . [ دُ پ َ رَ ] (نف مرکب ) در پرستنده . پرستنده ٔ در. پرستنده ٔ گوهر. جواهرخواه . مال دوست . (فرهنگ لغات و تعبیرات مثنوی ) : در سر حیوان خدا ننهاده ست کو بود در بند لعل و درپرست . مولوی . رجوع به دُر شود.