دروده

دروده . [ دُ دَ / دِ ] (ن مف ) دروده شده . حصادکرده . محصود. حصید. حصیدة. صریم . (دهار) : کشتی از بس زار کشته، کشتزاری گشته لعل سر دروده وز تن آواز امان انگیخته . خاقانی (دیوان ص ٣٩٧). منم جو کشته و گندم دروده ترا جو داده و گندم نموده . نظامی . زاهد قدری گیاه سوده از مطرح آهوان دروده . نظامی . پذیرنده چگونه رخت برداشت زمین کشته را ندروده بگذاشت . نظامی . هر روز به کوی تو جوانان جان کاشته و جگر دروده . میرخسرو (از آنندراج، ذیل درود). جذامة؛ باقیمانده از کشت دروده . (منتهی الارب ). انخلاء؛ دروده شدن گیاه تر. (از منتهی الارب ).