درنگادرنگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درنگادرنگ . [ دَ رَ دَ رَ / دِ رَ دِ رَ ] (اِ صوت ) (از: درنگ + َا + درنگ ) ترنگاترنگ . آواز کردن زه کمان . (ناظم الاطباء). صدای طبل و کوس که پیاپی بنوازند. (از شعوری ج ١ ص ٤٣٩) : ببستند بر بختیان طبل جنگ به گردون برآمد درنگادرنگ . مولانا هاتفی (از شعوری ).