درندگان

درندگان . [ دَ رَ / دَ رْ رَ دَ / دِ ] (اِ) ج ِ درنده . سباع . (یادداشت مرحوم دهخدا). ددان . ددگان : پری و پلنگ انجمن کرد و شیر ز درّندگان گرگ و ببر دلیر... ز هرّای درّندگان چنگ دیو شده سست بر چشم گیهان خدیو. فردوسی . از بیم درندگان خونخوار با صحبت او نداشت کس کار. نظامی . دِهن ؛ درختی که بدان درندگان کشته شوند. مِجْدار؛ چیزی که در زراعت نصب کنند تا درندگان نیایند. (منتهی الارب ). و رجوع به درنده شود.