درمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درمة. [ دَ رَ م َ / دَ رِ م َ ] (ع ص ) درع درمة؛ زره تابان و نرم و فراخ . (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد). ◄ (اِ) خرگوش . (منتهی الارب ). أرنب . (اقرب الموارد).
درمه . [ دُ م َ ] (اِخ ) دهی است از دهستان چهاردولی بخش قروه شهرستان سنندج . واقع در ٣٥ هزارگزی جنوب باختری قروه و ٣هزارگزی شیروانه، با ٢٢٠ تن سکنه . آب آن از چشمه و راه آن مالرو است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٥).