درطلب

درطلب . [ دُطَ ل َ ] (نف مرکب ) طالب در. جویای دُر : چون درطلب از برای فرزند می بود چو کان لعل در بند. نظامی . از درطلبان آن خزانه دلاله هزار در میانه . نظامی .