درخشندگی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
درخشندگی . [ دُ / دَ / دِ رَ ش َ دَ / دِ ] (حامص ) نور. روشنی . ضیا. (ناظم الاطباء). تابندگی . پرتوافکنی . بریق . بهاء. تشعشع. تلالؤ. لصیف : با درخشندگی چشم خوشت زهره وقت سحر نمی تابد. سعدی . دری السیف ؛ درخشندگی شمشیر و روشنی آن . (منتهی الارب ).