درایدن

درایدن . [ دْرا / دِدِ ] (اِخ ) جان . (١٦٣١ -١٧٠٠ م .). شاعر و نمایشنامه نویس و منتقد انگلیسی . وی کرامول را مدح کرد (١٦٥٩) و سپس به مدح چارلز دوم پرداخت و در دوره ٔ بازگشت خاندان استوارت رونق بسیاریافت . در سال ١٦٦٨ م . ملک الشعرا شد، پس از جلوس جیمز دوم به مذهب کاتولیک گروید. و پس از جلوس ویلیام سوم از ملک الشعرایی و حمایت دربار محروم شد، ولی شهرت خود را همچنان حفظ کرد. درایدن از شخصیت های ادبی برجسته ٔ عصر خود و در همه ٔ انواع شعر استاد بود و سبک نثر نوین انگلیسی را ایجاد کرد. پیشگفتارهای نمایشنامه های او و نیز رساله در شعر درامی او (١٦٦٨) مشتمل بر انتقاداتی عالی است . از منظومه های درازش، آنوس میرابیلیس (١٦٦٧)، ابشالوم واخیتوفل، و اشعار وی در دفاع از مذهب پروتستان است، و اشعاری که سپس در دفاع از مذهب کاتولیک سروده . از نمایشنامه های متعددش کمدی ازدواج به مدروز (١٦٧٢ م .). و تراژدیهای فتح غرناطه (٧٠ - ١٦٦٩)، اورنگ زیب (١٦٧٥) و همه چیز در راه عشق (١٦٧٨) است . آثار ادبی لاتینی را ترجمه و از آنها بسیار اقتباس کرده است . درایدن در مقبره ٔ «چاسر» در وست مینسترابی مدفون است . (از دائرةالمعارف فارسی ).