دثار

(دِ) [ ع. ] (اِ.) روپوش، لباسی که روی لباس‌های دیگر پوشند.<br>

(دِ) [ ع. ] (اِ.) روپوش، لباسی که روی لباس‌های دیگر پوشند.

دثار. [ دِ ] (ع اِ) جامه ٔ بر تن و آن بالای شعار باشد از جامه ها. (منتهی الارب ). جامه ٔ بر تن . (ناظم الاطباء). جامه که بتن ملصق نباشد مانند چادر و جبه و عبا و آن بر روی شعار قرار گیرد از جامه ها. (از ناظم الاطباء). مقابل شعار. جامه که بر بالای جامه ٔ دیگر پوشند و آن جامه ٔ زیرین را شعار گویند. (آنندراج ). جامه ٔ بیرونی . آنچه بر زبرپوشند. جامه که بر بالای جامه پوشند. جامه ٔ بر تن فوق شعار. جامه ٔ زبرپوش . روپوش . زبرپوش . جامه ٔ روی . مقابل جامه ٔ زیرین . هر جامه که به بدن ملصق نباشد و آنرا بر جامه ٔ دیگر پوشند مثل چادر و رضائی . (غیاث ). جامه ٔ روی پوش . ج، دُثُر. (مهذب الاسماء) : هم با شعاع باشد هم با شرار باشد زینش شعار باشد زانش دثار باشد. منوچهری . علی بود مردم که اوخفت آن شب بجای نبی بر فراش و دثارش . ناصرخسرو. شعار و دثارم ز دینست و علم همین بد شعار و دثارعلی . ناصرخسرو. گه بر تن گروهی درددثار عمر گاهی ز خون قومی سازد شعار تیغ. مسعودسعد. ملک افتخار کردی و امروز ملک را جز جاه و دولت تو شعار و دثار نیست . مسعودسعد. شعار و دثار من متناسب باشد. (کلیله و دمنه ). هر که طاعت را شعار و دثار خویش کند از ثمرات دنیا و عقبی بهره ور گردد. (کلیله و دمنه ). و بر شعار و دثار اخلاف آثارثنای اسلاف هویدا نگشتی . (تاریخ بیهق ص ٩). خوش دمست او و گلویش بس فراخ با شعار نو دثار شاخ شاخ . مولوی . چون نباشد طفل را دانش دثار گریه و خنده ش ندارد اعتبار. مولوی . عالی منزلت ممالک مدار متعالی منقبت معالی دثار. (حبیب السیر چ کتابخانه ٔ خیام ج ٣ ص ١). ◄ در اصطلاح تصوف جامه ای که بالای شعار می پوشند مانند جبه و فرجی و غیره . این عمل را در مرتبت کمال عبودیت و بعد از آنکه حقوق شرعی را انجام داده و بمرتبت کمال رسیده باشند و طریقت و شریعت را ملزم بدارند انجام دهند. (فرهنگ فارسی معین ). ◄ آنچه خفته بر خود پیچد. (از اقرب الموارد). ◄ عامه . مقابل خاصه . در حدیث انصارست که : انتم الشعار و الناس الدثار؛ یعنی شما خاصه اید و مردم عامه اند. (از اقرب الموارد).

دثار. [ دِ ] (اِخ ) قطان ضبی است . (منتهی الارب ).

دثار. [ دِ ] (اِخ ) ابن محارب بن دثار محدث است . (منتهی الارب ).