دبیب

(دَ) [ ع. ]<BR>۱- (مص ل.) خزیدن، به نرمی رفتن.<BR>۲- (اِ.) هر چیزی که آن را نرم کوفته باشند.<BR>۳- هوام ریز که در آب پرواز کند.<br>

(دَ) [ ع. ] ۱- (مص ل.) خزیدن، به نرمی رفتن. ۲- (اِ.) هر چیزی که آن را نرم کوفته باشند. ۳- هوام ریز که در آب پرواز کند.

دبیب . [ دَ ] (ص ) هر چیز که آنرا نرم کوفته باشند. (برهان ). نیک سوده . سوده . نرم کوفته . (غیاث ) (از جهانگیری ).

دبیب . [ دَ ] (ع مص ) دب . (منتهی الارب ). نرم رفتن . (منتهی الارب ) (ترجمان القرآن ) (تاج المصادر). بنرمی رفتن . نرم رفتن بر زمین . مدب . ♦ دبیب نمال، دبیب النمل ؛ نرم رفتاری مورچگان . حرکت آرام مورچه . رفتار مورچگان که با سکوت و آرامش همراه است : بی قیل و قال مانند دبیب نمال در آمدند. (جهانگشای جوینی ). ◄ سرایت کردن شراب و بیماری در بدن . یقال : دب الشراب و السقم فی الجسم . (منتهی الارب ) : و نسیم شمال و دبیب شمول اوزان و الحان در نفوس و ابدان تأثیر عجیب ننماید. (تاریخ بیهق ص ٥). ◄ سرایت کردن کهنگی در جامه . یقال : دب البلی فی الثوب . (منتهی الارب ). ◄ سرایت کردن سخن چینی و ایذاء کسی . یقال : دب عقاربة. (منتهی الارب ). ♦ دبیب عقارب ؛ ایذاء کژدمان : دبیب عقارب بلا و صریر جنادب هوا بیفتاد. (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ص ٤٣٦). آن نواحی از دبیب عقارب و صریر جنادب خالی گشت . (ترجمه ٔ تاریخ یمینی ).