دبوسه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
دبوسه . [ دَ س َ / س ِ ] (اِ) خانه ٔ زیر کشتی یا پس کشتی یاانبار کشتی . خانه ٔ پس کشتی . (ناظم الاطباء) (لغت محلی شوشتر). دبوس . (ناظم الاطباء). خانه ٔ کشتی . (برهان ). نام منزلی از جهاز کشتی در زیر عرشه که زن ناخدا وحرم اهل جهاز در آن نشینند. (آنندراج ) : نگاری از سراپا باب بوسه نگاری کش دهان باشد دبوسه . اشرف . یارب برهان ز شر این عمانم وز کشتی و ناخدا و ملاحانم نوعی ز دبوسه خاطرم رنجیده گر حور دهد دو بوسه من نستانم . محمد صالح بیگ ولد میرزامؤمن تبریزی .
دبوسه . [ دَ س َ ] (اِخ ) شهر کوچکی است میان بخارا وسمرقند و دبوسی نسبت بدانجاست و عده ای از علما بدین شهر منسوبند. رجوع به دبوس و دبوسی و دبوسیه شود.